Thuiskomen na de NICU: en nu?
Het is 20 januari 2016, we zijn als kersvers gezin dan inmiddels 15,5 week in het ziekenhuis, eerst in Maastricht en daarna in Heerlen. Tien jaar geleden was het op de afdeling nog niet mogelijk om bij je kindje te blijven op de neonatologie. Alleen wanneer naar huis gaan ‘in zicht’ was, was er een ‘Rooming in’. Als moeder mocht ik voor het eerst laten zien dat het ons samen lukte, 24 uur voor jou zorgen. Voor mij als moeder voelde het als een soort van ‘proef’ maar ik was ook zo blij dat dit eindelijk kon. Als ik dan terug denk aan welke ‘vinkjes’ jij al allemaal hebt moeten zetten, als kleintje van nog geen 4 maanden oud:
- Overleven
- Vechten
- Groeien
- Leren ademen zonder ondersteuning
- Leren drinken
- 72 uur alarmvrij zijn
- ‘gewoon baby zijn’
Dan valt mijn proef bij de Rooming in nog wel mee.
Levend verlies...
Je kindje is er gewoon nog maar toch… voel je rouw en verlies.
Wanneer je kind veel te vroeg geboren wordt, in ons geval met 26.4 weken, dan krijg je te maken met allerlei soorten ‘levend verlies’.
- Misschien had je een bepaald beeld bij wat je zou gaan doen tijdens je zwangerschapsverlof. Hoe je je zou voorbereiden op het ‘moederschap’. Hoe de geboorte van je kind zou zijn.
- ‘Ineens’ ben je niet meer zwanger, je buik is leeg. Misschien heb je ook op eigen gezondheid in moeten leveren.
- Je gaat zelf naar huis of naar een Ronald McDonald huis, maar je kind blijft achter. (Tegenwoordig is het ook op steeds meer plekken mogelijk om een eigen kamer te krijgen samen met je kindje of kinderen).
- Je ziet andere ouders met ballonnen en een maxicosi in de lift in het ziekenhuis, en denkt: ‘Zij wel… wanneer mogen wij?’.
- Misschien hoor je in de eerste dagen, weken of maanden in het ziekenhuis al, dat je kindje in zijn of haar leven uitdagingen zal hebben, door een beperking. Het gaat allemaal anders zijn dan je je voor had gesteld.
- Er komt wel een kraamhulp, maar waarvoor? Je kindje is er niet.
Zo kan ik nog wel even doorgaan, maar kort gezegd: de roze wolk die je eventueel had is uit elkaar gespat.
Thuis komen na de NICU: en nu?
Wanneer je dan thuis komt na zo’n lange, spannende periode waarin ‘standje overleven’ je enige optie was komt vroeg of laat de man met de hamer langs. In ons geval kwamen we gelukkig thuis mét kind, want op de NICU zie je helaas ook dat niet ieder kindje de zware strijd wint.
Je bent thuis, uit de ziekenhuisbubbel en je omgeving gaat ook weer dingen van je vragen. Daarnaast maakt dit life event in sommige gevallen ook eerder verlies weer actueel, verlies waarvan je dacht: ‘Dat ligt achter me/ daar kan ik mee leven’.
Voor mij zelf was ook de vraag: ‘Waar ben ik eigenlijk nog thuis?’ ook heel actueel. Doordat we thuis lang weg zijn geweest en in het ziekenhuis ons kind lag had ik een soort van ontheemd gevoel. Nergens was ik echt ‘thuis’.
Misschien is dit het moment waarop je je beseft:
‘Ik ben op, ik kán niet meer’.
Het verwerken van zo’n spannende start met je gezin en het vinden van een nieuw evenwicht is niet makkelijk. Je hoeft het niet alleen te doen. Daarom bied ik individuele trajecten aan, zodat je samen met iemand die weet hoe het voelt, stappen kunt zetten richting herstel en rust. Vind je het fijner om in een groep aan jouw herstel te werken? Kijk dan eens naar de groepstraining Samen meer Veerkracht. Wil je graag samen met jouw partner werken aan je herstel maar óók aan jullie relatie? Bij Zacht Verder bieden we mooie groepstrajecten aan.
Lees je deze blog als professional en ben je nieuwsgierig naar meer? Kijk eens naar de website van Pril Begin.
Bij mij mag je zijn wie je bent en delen wat je voelt zonder dat je daarbij hoeft te denken: ‘Ze begrijpt me toch niet.’ Want ik weet uit eigen ervaring dat gehoord en gezien worden een van de belangrijkste factoren is in jouw weg naar balans in het moederschap.
