Een Short cut naar geluk… is dat altijd de oplossing bij verlies, verdriet en lastige situaties? Is even niet voelen wel normaal?
Wanneer je een ingrijpende gebeurtenis hebt meegemaakt of middenin een intensieve en drukke periode zit dan kan het soms voelen alsof je stilstaat. Je komt niet vooruit, wat je ook doet of probeert. Soms komt er dan zo’n moment dat je jezelf erop betrapt dat je er even niet aan denkt. Daar kun je je dan schuldig over voelen. ‘Mag ik wel lachen terwijl ik eigenlijk diep in de put hoor te zitten?’, ‘Wat zou mijn omgeving hiervan vinden?’, ‘Doe ik het wel goed?’. Allemaal overtuigingen die je in de weg zitten op je weg naar herstel; want dat genietmomentje – die short cut naar geluk- die mag zeker!
Ik reed vorige week donderdag naar Psychodidact in Waalwijk en het was druk op de weg. Langzaamrijdend verkeer, file…Mijn navigatie gaf vriendelijk aan: ‘Deze file duurt 11 minuten’ gevolgd door: ‘Met deze route bespaar je 4 minuten reistijd’. Ik koos ervoor op het voorstel in te gaan en nam de afslag. Vervolgens reed ik een stukje binnendoor over een 30 km weg. Wanneer ik naar links keek en een beetje omhoog zag ik een stukje snelweg met daar de file. Mijn verstand vond er van alles van:
‘Nu rij je hier met 30 km per uur, schandalig dat je deze sluiproute neemt’
‘Die man achter me doet hetzelfde’ dacht ik er achter aan. Ik probeerde het goed te praten.
Ik zag een bord staan met daarop iets in de trant van: Overige richtingen altijd sneller via de A2, óók bij file.
Ik voelde me betrapt, aangesproken door dat bord
Waarom nam ik niet gewoon mijn tijd en sloot ik netjes aan in de file zoals de rest? Iets verderop stuurde de navigatie me toch weer de A2 op en ik sloot weer aan in de file.
Wat was dit voor uitstapje? Zei ik hardop tegen mezelf. Heb ik er echt 4 minuten mee ‘gewonnen’? Ik weet het niet. Bij de volgende suggestie voor een snellere afkorting negeerde ik het voorstel en vervolgde mijn route. Ik kwam op tijd.
De sluiproute is een metafoor voor omgaan met
verdriet of vervelende gevoelens.
Want in het toestaan van emoties en gevoelens doen we soms hetzelfde, en dat is helemaal prima. Hoe fijn is het om af en toe gewoon even te doen alsof er niets aan de hand is, je groot te houden en je gewoon te laten gaan. Even geen verdriet, even geen gepieker, even geen zorgen.. Op die sluiproute kom je ook schuldgevoel tegen: ‘Ik ben hier lekker aan het genieten terwijl thuis…’
Misschien krijg je reacties van je omgeving: ‘O wat fijn dat het al zo goed met je gaat en dat je je leven weer hebt opgepakt!’ en denk jij: ‘Je moest eens weten’. Hoeveel afkortingen je ook neemt: uiteindelijk kom je toch weer uit bij je verlies en emoties en kom je ook weer terug op je route naar herstel en het terugvinden van jezelf.
Het is de kunst om jezelf de tijd te geven om je verlies, je verdriet of gemis onder ogen te zien, te mogen voelen en jezelf weer te herontdekken. En het is helemaal niet erg wanneer je daar hulp bij nodig hebt.
Helemaal niet slap wanneer je daar een handje hulp bij nodig hebt!
Mijn naam is Moniek en ik begeleid vrouwen zoals jij naar meer veerkracht en balans. Dat kan in een individueel traject maar ook in een groepstraject waarin je met andere vrouwen naast de oefeningen uit bijvoorbeeld Acceptance and Commitment Therapy (ACT) je ervaringen deelt.
Wat past er bij jou en bij jouw situatie? Ik denk graag met jou mee in een kennismakinggesprek, mail me om een afspraak te plannen! Of bel of app me op onderstaand mobiel nummer.
Eerst laagdrempelig kennismaken met een workshop of wandeling kan ook!
Ik heb ook een ontspanningsaanbod! Kijk eens in de agenda of er iets voor jou bij zit… Je kunt je tickets reserveren in de webshop van de Puur Geluk Academie.
Liefs Moniek
